วันนี้ผมออกจากบ้านโดยลืมกระเป๋าตังค์ ไว้ที่บ้าน
       การไม่มีกระเป๋า ที่ภายในมีเงิน บัตรรถไฟฟ้า บัตรเอทีเอ็ม บัตรประชาชน สลิปเซเว่นเก่าๆ นามบัตรใครก็ไม่รู้ บัตรลดโน่นลดนี่ (แต่ไม่เล่นมุกบัดซบจริงๆเลย หรอก) อยู่ในใบเดียวกัน ได้สร้างความลำบากให้ชีวิตอย่างเห็นได้ชัด
       ยังดีที่ผมได้คบหากับลูกผู้ชายตัวจริงอีกหนึ่งคน คุณนรุตม์ บัวขจร ไม่ เค้าไม่ได้ช่วยแม่ขายสัปปะรดตอนเช้าที่ตลาดไททุกวัน ไม่ได้จูงคนตาบอดข้ามถนนแถวคอกวัวไปซื้อลอตเตอรี่ทุกสิบห้าวัน ไม่ได้กินมังสวิรัตเป็นชีวิตจิตใจ ไม่ได้ช่วยคนงานแบกกระสอบข้าวสารวันละหกสิบสองกระสอบ
       แต่พี่เค้าให้ผมยืมตังค์ สามร้อยบาท ตอนสายๆวันนี้ นั่นแหละครับ
       เพื่อความรวดเร็วเข้าจุดไคลแมกซ์เลย ตอนเย็นๆ เหลือตังค์ สี่สิบบาท ตัดสินใจซื้อของไปสิบสองบาท ผมต้องเหลือเงิน ยี่สิบแปดบาท ขึ้นรถเมล์สายหนึ่งเจ็ดเจ็ด เสียตังค์สิบเอ็ดบาท เพราะฉะนั้นผมจะเหลือตังค์ สิบเจ็ดบาท
       อยากบอกว่าการจราจรที่แยกรัชโยธินในช่วงการซ่อมแซมสะพาน ไม่ได้แย่อย่างที่คิด รถเมล์เคลื่อนไปได้เรื่อยๆ จนถึงแถวเรือนจำคลองเปรม รถเมล์วิ่งเลนกลาง เพราะป้ายหน้าเรือนจำตอนสองทุ่มๆกว่าๆไม่มีคนเรียก และไม่มีคนลง ผู้หญิงหนึ่งคนเดินออกมารอหน้าประตูกดกริ่งเพื่อลงที่ป้ายตรงข้ามซอยชินเขตสอง
       ผมชั่งใจว่าจะลงที่ซอยสองจะเสียค่ามอเตอร์ไซค์ เจ็ดบาท แต่ช่วงดึกๆ รถจะแทบไม่มี หรือพูดได้ว่าวินปิดไปแล้ว หรืออีกทางนึงรอลงป้ายหน้าชินเขตหนึ่ง จะเสียเงินสิบสองบาท แต่มีรถตลอดเวลา ชัวร์สุดๆ ทันใจ
       ในยุคเศรษฐกิจพอเพียงอย่างงี้คุณจะำทำยังไง
       ใช่แล้วครับ ถ้าเหลือเงินสิบเจ็ดบาท ก็เอาไปใช้ซะสิบสองบาทดีกว่า ได้กลับบ้านชัวร์กว่า ปากซอยก็พลุกพล่านไม่น่ากลัว
       แล้วผมก็ปล่อยผู้หญิงคนนั้นลงรถเมล์ที่ป้ายตรงข้ามซอยสอง ส่วนผมคลึงเหรีญในกระเป๋า เขย่าหยิบโขย่ง มีเหรียญใหญ่เหรียญเล็กหลายเหรียญ แต่ไม่มีเหรียญสิบอย่างที่คิดไว้(ตอนนี้มาคิดดีๆพบว่า ตอนนั้นมันคิดผิด)
       กลับไปที่ยอดคงเหลือผมบอกว่า ผมต้องเหลือเงิน สิบเจ็ดบาท
       แต่หยิบเหรียญออกมาดู ยังไงก็ไม่น่าถึง แล้วก็ยังมัวไปงมหาเหรียญสิบที่คิดว่ามีอยู่ รถเมล์ออกตัว เหรียญตก เก็บ ล้วง เหรียญตกอีกเหรีญ แต่ว่าคงต้องเดินไปแล้ว เดี๋ยวกดออดไม่ทัน ยังไงตกไปเหรียญนึง จากสิบเจ็ดบาทยังไงก็เหลือพอจะไปควบมอเตอร์ไซด์อยู่แล้ว
       เดินไปจ่ออยู่หน้าประตู พอมีเวลานับ เหรียญห้า มีหนึ่งเหรีญ เหรียญเล็กอีก เอ่อ หกเหรียญ
       จินตนาการไปถึงการเดินไประยะหนึ่งป้ายรถเมล์ เพื่อไปรอรถตรงหน้าซอย เนื่องจากเงินขาดไปบาทนึงแล้วขึ้นมอไซค์สิบสองบาทไม่ได้ แค่คิดก็ชอกช้ำระกำจิตขนาดไหน ใครจะหยั่งได้ แต่ต้องมีศรัทธาว่ายังมีเหรียญในกระเป๋าอีกซิ
       รถชะลอตัว จอด คนแรกลง ผมคนสอง พอลงไปถึงก็ไม่คิดว่าต้องทำอะไร
       วัดใจ นับอีกที แล้วผมก็เห็น หนึ่งในเหรียญหกเหรีญนั้น
       มีเหรียญสองบาทหนึ่งเหรียญ
       ผมรู้ได้ทันทีว่า "เรื่องทั้งหมดงดงามหมดจดจนหาที่ใดมาเปรียบ"

---

เรื่องทั้งหมด เป็นเรื่องจริง อ้างอิงทั้งบุคคล พาหนะ สถานที่ และสกุลเงิน
เพราะเรื่องบนมันจบได้เหมือนกันนี่แหละ เลยพิมพ์มันพร้อมๆกัน

---

ผมพบว่า
ผมพิมพ์ได้ช้าลง
ผมเรียบเรียงเรื่องไม่ค่อยได้อย่างใจ
และ
ผมยังไม่ยาวขึ้นซักเท่าไหร่เลย