-_-" -___- -_-"

       สวัสดีครับ ผมกันอีกครั้ง เนื่องจากยอดตก ไม่มีคนเข้ามาดู เลยต้องมาอัพ

---

       จิ้ง
       เช้าวันนั้น ซึ่งจำไม่ได้แล้วว่าวันไหน ผมตื่นนอน ขี้ อาบน้ำ แต่งตัว แล้วก็เดินลงมาข้างล่างตามปกติวิสัยคนไทยธรรมดา แล้วก็เดินไปห้องครัว เพื่อจะตักข้าว และแล้วผมก็พบกับมัน
       ใช่แล้วครับ ป้าผม ทำมันต้มน้ำตาลเป็นของหวาน ก็เหี้ยแล้ว คำว่ามัน เป็นสรรพนาม ไม่ได้หมายถึงผลมันจริงๆ
       มันคือ...

---

มันก็ไม่ได้จะอะไรขนาดนั้นหรอก

        หลังจากผ่านช่วงเวลาพิศดารที่ระยองมา ตั้งแต่วันจันทร์ถึงวันศุกร์ที่ผ่านมา ก็มีสิ่งหนึ่งที่ติดตาตรึงใจ มิเสื่อมคลาย มิได้ละลายไปกับกาลเวลา ทว่ายังติดตรึง กึกก้อง วนเวียนอยู่ในหัวสมองของผมตลอดมา ตั้งแต่คราแรกที่ได้พบเห็น และคงไม่สามารถลบเลือนมันออกไปได้ตลอดกาล
        เพราะมันคือ ปลั๊กไฟ ครับ เชิญชม



       สำหรับคนที่ไม่เห็นความผิดปกติในภาพ โปรดชมอีกครั้งหนึ่ง ถ้ายังไม่เห็นอีก ก็โปรดหันไปทำอย่างอื่นซักพัก อาจจะลองขัดห้องน้ำแรงๆซักสามที กินชาขาวเพียวริคุรสเก๊กฮวย หรือทำอะไรก็ได้ แล้วโปรดชมอีกครั้งหนึ่ง ปัญหาอยู่ที่ตรงไหน ใครเห็นบ้างครับ
       ทำอะไรก็ ต้องคิดให้กว้าง มองให้ไกล คิดใหม่ทำใหม่ไทยรักไทย เลือกคนที่รักพรรคที่ชอบ เห้ยเหี้ยไร เริ่มมั่วแล้ว
       เชิญชม ครับ




       เห็นแล้วใช่มั๊ยครับ ... ว่าผมใส่เสื้อตัวนั้น ตัวที่ขายยังไงก็ไม่หมดซักที ครืน
       ไม่ใช่แล้ว
       ไอ้ตำแหน่งปลั๊กไฟ นั่นแม่งสุดบรรยาย ว่าเค้าจะใช้ทำอะไรได้ พอได้เห็นก็พยายามขยับสมองหาความเป็นไปได้ที่ใกล้เคียงที่สุด ก็น่าจะเป็นการติดพัดลมระบายอากาศ แต่ก็ยังไม่เคยเห็นพัดลมระบายอากาศมีปลั๊ก ยื่นออกมาเสียบ รูปลั๊กไฟใกล้ๆ แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้น ก็ยังสามารถมองได้ว่า รูปลั๊กที่เห็นเป็นแบบปลั๊กนึงมีสามช่อง คือ มีสายดินด้วย สามารถต่อกับปลั๊กโน๊ตบุคพวกที่ มีสามขา
       และที่สำคัญ มันมีช่องให้เสียบได้ถึงสองชุด ดังนั้นถ้าผมเสียบพัดลมดูดอากาศไปหนึ่งชุด ก็ยังจะเหลืออีกหนึ่งชุด
       "เอาไว้ให้เสียบอะไรครับพี่"
       ก็เป็นคำถามที่ยาก เหมือนกับถามว่าตายแล้วไปไหน ในเมื่อเรายังไม่เคยตาย(หรืออาจจะเคยแล้วแต่จำไม่ได้) และเราก็ไม่ได้ทำงานในสถานที่ที่คนตายแล้วไป นั่นแหละ เราก็ไม่ใช่คนสร้าง หรือคนที่ใช้ปลั๊กนั้นอย่างเป็นประจำ ก็คงต้องคาดเดากันไปเรื่อย
       อาจจะมีวิธีการใช้แบบแปลกๆ ต่อโต๊ะและเก้าอี้ขึ้นไปวางมือถือ ตั้งนาฬิกาปลุก เพื่อแก้ปัญหาการชาร์จแบตพร้อมกับตั้งปลุก โดยไม่ให้ปิดเสียงด้วยความงัวเงีย (เพราะถ้าสูงขนาดนั้นจริงๆ คงต้องตั้งใจขึ้นไปปิดเสียงกันน่าดู)
       นอกจากนี้ อาจเป็นไปได้ว่า เหยา หมิง อาจเป็นลูกค้าประจำของ โรงแรมซิดนีย์(ชื่อฝรั่งเชียวนะมึง) ซึ่งทำการอยู่แถวๆ โรงงานแอลจี(ไอ้นี่ก็เกาหลี) บริเวณอำเภอปลวกแดง(....) จ.ระยอง
       สุดท้าย ที่คิดได้เมื่อกี๊ สดๆเลยว่า จริงๆแล้ว เค้าเอาไว้สูงๆ คงเป็นไปตามคำเตือนตามสินค้า ที่มีความอันตรายต่อสุขภาพที่บอบบางต่างๆชีวิต ใช่แล้วแหละคำเตือนแบบนั้นแหละ
       "โปรดเก็บรักษาให้พ้นมือเด็ก"

---

คำว่า รูปลั๊ก อ่านว่า รู - ปลั๊ก นะครับ ไม่ใช่ รูป - ลักษณ์ หรือ ลูบ - รัก แต่อย่างใด 

       ไม่มีไรอยากโชว์ของเฉยๆ

       หนึ่งจุด   คืนรัก โดย 'รงค์ วงษ์สวรรค์
       สองจุด   หูหาเรื่อง. โดย เผ่าจ้าว กำลังใจดี
       สามจุด   ฉัน-บ้า-กาม โดย คำ ผกา
       สี่จุด       ไวน์สเบิร์ก, โอไฮโอ โดย เชอร์วูด แอนเดอร์สัน
       ห้าจุด     คำสาปร้านเบเกอรี โดย ฮารูกิ มูราคามิ
       หกจุด     อันดามัน สุวรรณภูมิ ในประวัติศาสตร์อุษาคเนย์ โดย สุจิตต์ วงษ์เทศ
       เจ็ดจุด    เงาสีขาว โดย แดนอรัญ แสงทอง
       แปดจุด   อสรพิษ โดย แดนอรัญแสงทอง

---

แดนอรัญฟีเวอร์หวะ  

      

       วันนี้ผมออกจากบ้านโดยลืมกระเป๋าตังค์ ไว้ที่บ้าน
       การไม่มีกระเป๋า ที่ภายในมีเงิน บัตรรถไฟฟ้า บัตรเอทีเอ็ม บัตรประชาชน สลิปเซเว่นเก่าๆ นามบัตรใครก็ไม่รู้ บัตรลดโน่นลดนี่ (แต่ไม่เล่นมุกบัดซบจริงๆเลย หรอก) อยู่ในใบเดียวกัน ได้สร้างความลำบากให้ชีวิตอย่างเห็นได้ชัด
       ยังดีที่ผมได้คบหากับลูกผู้ชายตัวจริงอีกหนึ่งคน คุณนรุตม์ บัวขจร ไม่ เค้าไม่ได้ช่วยแม่ขายสัปปะรดตอนเช้าที่ตลาดไททุกวัน ไม่ได้จูงคนตาบอดข้ามถนนแถวคอกวัวไปซื้อลอตเตอรี่ทุกสิบห้าวัน ไม่ได้กินมังสวิรัตเป็นชีวิตจิตใจ ไม่ได้ช่วยคนงานแบกกระสอบข้าวสารวันละหกสิบสองกระสอบ
       แต่พี่เค้าให้ผมยืมตังค์ สามร้อยบาท ตอนสายๆวันนี้ นั่นแหละครับ
       เพื่อความรวดเร็วเข้าจุดไคลแมกซ์เลย ตอนเย็นๆ เหลือตังค์ สี่สิบบาท ตัดสินใจซื้อของไปสิบสองบาท ผมต้องเหลือเงิน ยี่สิบแปดบาท ขึ้นรถเมล์สายหนึ่งเจ็ดเจ็ด เสียตังค์สิบเอ็ดบาท เพราะฉะนั้นผมจะเหลือตังค์ สิบเจ็ดบาท
       อยากบอกว่าการจราจรที่แยกรัชโยธินในช่วงการซ่อมแซมสะพาน ไม่ได้แย่อย่างที่คิด รถเมล์เคลื่อนไปได้เรื่อยๆ จนถึงแถวเรือนจำคลองเปรม รถเมล์วิ่งเลนกลาง เพราะป้ายหน้าเรือนจำตอนสองทุ่มๆกว่าๆไม่มีคนเรียก และไม่มีคนลง ผู้หญิงหนึ่งคนเดินออกมารอหน้าประตูกดกริ่งเพื่อลงที่ป้ายตรงข้ามซอยชินเขตสอง
       ผมชั่งใจว่าจะลงที่ซอยสองจะเสียค่ามอเตอร์ไซค์ เจ็ดบาท แต่ช่วงดึกๆ รถจะแทบไม่มี หรือพูดได้ว่าวินปิดไปแล้ว หรืออีกทางนึงรอลงป้ายหน้าชินเขตหนึ่ง จะเสียเงินสิบสองบาท แต่มีรถตลอดเวลา ชัวร์สุดๆ ทันใจ
       ในยุคเศรษฐกิจพอเพียงอย่างงี้คุณจะำทำยังไง
       ใช่แล้วครับ ถ้าเหลือเงินสิบเจ็ดบาท ก็เอาไปใช้ซะสิบสองบาทดีกว่า ได้กลับบ้านชัวร์กว่า ปากซอยก็พลุกพล่านไม่น่ากลัว
       แล้วผมก็ปล่อยผู้หญิงคนนั้นลงรถเมล์ที่ป้ายตรงข้ามซอยสอง ส่วนผมคลึงเหรีญในกระเป๋า เขย่าหยิบโขย่ง มีเหรียญใหญ่เหรียญเล็กหลายเหรียญ แต่ไม่มีเหรียญสิบอย่างที่คิดไว้(ตอนนี้มาคิดดีๆพบว่า ตอนนั้นมันคิดผิด)
       กลับไปที่ยอดคงเหลือผมบอกว่า ผมต้องเหลือเงิน สิบเจ็ดบาท
       แต่หยิบเหรียญออกมาดู ยังไงก็ไม่น่าถึง แล้วก็ยังมัวไปงมหาเหรียญสิบที่คิดว่ามีอยู่ รถเมล์ออกตัว เหรียญตก เก็บ ล้วง เหรียญตกอีกเหรีญ แต่ว่าคงต้องเดินไปแล้ว เดี๋ยวกดออดไม่ทัน ยังไงตกไปเหรียญนึง จากสิบเจ็ดบาทยังไงก็เหลือพอจะไปควบมอเตอร์ไซด์อยู่แล้ว
       เดินไปจ่ออยู่หน้าประตู พอมีเวลานับ เหรียญห้า มีหนึ่งเหรีญ เหรียญเล็กอีก เอ่อ หกเหรียญ
       จินตนาการไปถึงการเดินไประยะหนึ่งป้ายรถเมล์ เพื่อไปรอรถตรงหน้าซอย เนื่องจากเงินขาดไปบาทนึงแล้วขึ้นมอไซค์สิบสองบาทไม่ได้ แค่คิดก็ชอกช้ำระกำจิตขนาดไหน ใครจะหยั่งได้ แต่ต้องมีศรัทธาว่ายังมีเหรียญในกระเป๋าอีกซิ
       รถชะลอตัว จอด คนแรกลง ผมคนสอง พอลงไปถึงก็ไม่คิดว่าต้องทำอะไร
       วัดใจ นับอีกที แล้วผมก็เห็น หนึ่งในเหรียญหกเหรีญนั้น
       มีเหรียญสองบาทหนึ่งเหรียญ
       ผมรู้ได้ทันทีว่า "เรื่องทั้งหมดงดงามหมดจดจนหาที่ใดมาเปรียบ"

---

เรื่องทั้งหมด เป็นเรื่องจริง อ้างอิงทั้งบุคคล พาหนะ สถานที่ และสกุลเงิน
เพราะเรื่องบนมันจบได้เหมือนกันนี่แหละ เลยพิมพ์มันพร้อมๆกัน

---

ผมพบว่า
ผมพิมพ์ได้ช้าลง
ผมเรียบเรียงเรื่องไม่ค่อยได้อย่างใจ
และ
ผมยังไม่ยาวขึ้นซักเท่าไหร่เลย